Çfarë është Nakba? Dita kur filloi spastrimi etnik i Palestinës

Dita e Nakba-s është shënuar më 15 Maj që kur milicët sionistë pushtuan Palestinën në këtë ditë më 1948 dhe dëbuan dhjetëra mijëra njerëz nga shtëpitë e tyre transmeton Gazeta e Re.

Në vitin 1948, milicët sionist dëbuan 700,000 Palestinezë nga toka e tyre amtare përmes një fushate që përfshinte vrasje, përdhunime dhe frikësime.

Miliona palestinezë dhe mbështetësit e tyre në të gjithë botën do të shënojnë 73 vjet nga ‘Nakba’ ose ‘katastrofa’ më 15 maj, ditë që përkon me shpalljen e pavarësisë së Izraelit.

Ndërsa për hebrenjtë sionistë dita shënon përmbushjen e kërkimit të tyre për shtetin e tyre pas mijëra vjet internimi nga toka e tyre, për palestinezët është një ditë që simbolizon dëbimin e tyre nga toka e tyre.

Shteti hebre i Izraelit u formua mes një lufte që filloi më 1947 midis palestinezëve të mbështetur nga disa shtete arabe dhe kolonëve hebrenj të cilët kishin mbërritur në një luzmë në Palestinën historike gjatë dekadave për shkak të persekutimit në Evropë dhe zhvillimit të një forme të Nacionalizmi hebre i njohur si sionizëm.

Për qindra vjet, hebrenjtë dhe arabët jetuan në Palestinë si qytetarë të Perandorisë Osmane por ky status quo përfundoi në pasojat e Luftës së Parë Botërore dhe vendosjen e Mandatit Britanik të Palestinës.

Deklarata e vitit 1917 Balfour nga Britania e Madhe i dorëzoi pa turp Palestinën lëvizjes Sioniste, megjithë shumicën e madhe arabe-folëse në rajon.

Në tre dekadat pasuese, të nxitura nga përndjekjet në Evropë, migrimi i hebrenjve në territor u përshpejtua, duke çuar në tensione me palestinezë autoktonë të cilët kishin frikë të mos nxirreshin nga atdheu i tyre.

Frika e tyre përfundimisht do të materializohej ndërsa kolonët sionistë formuan milici me synimin për të siguruar sa më shumë territor të mundshëm për shtetin e ri hebre dhe për të zvogëluar popullsinë arabe në territoret e sapofituara. Shumë fshatra arabe u zhdukën nga harta, si rezultat i kësaj fushate.

Dëbimi i Palestinezëve

Ndërsa Izraeli ka kërkuar të përhapë idenë se popullatat palestineze u lanë me vullnetin e tyre, të dhënat historike, përfshirë deklaratat nga udhëheqësit më të vjetër të Sionistëve, bëjnë të qartë se kishte një fushatë të qëllimshme për të dëbuar Palestinët nga toka e tyre.

Qysh në vitin 1937, lideri sionist David Ben-Gurion, i cili do të bëhej kryeministri i parë i Izraelit, bëri të qartë se popullatat palestineze duhej të pastroheshin nga territori që zionistët fituan ose ishin në procesin e kapjes me forcë.

“Ne duhet të dëbojmë Arabët dhe të zëmë vendin e tyre,” deklaroi Ben-Gurion në një letër dërguar djalit të tij.

Nga fundi i Luftës së Dytë Botërore, tmerret e shkaktuara ndaj hebrenjve të Evropës gjatë Holokaustit u bënë të njohura gjerësisht, dhe ashpërsuan më tej vendosmërinë e kolonëve sionistë për të krijuar një shtet në të cilin ata kishin një shumicë sa më të madhe të ishte e mundur në një territor sa më të madh që mund të kapje.

Taktikat e përdorura

Në librin e tij Pastrimi etnik i Palestinës, historiani izraelit Ilan Pappe detajon taktikat e përdorura nga milicët sionistë për të detyruar palestinezët të largohen nga fshatrat dhe tokat e tyre.

Këto përfshinin masakra të drejtpërdrejta, të tilla si ajo që ndodhi në fshatrat Deir Yassin dhe Abu Shusha, si dhe kërcënime ndaj fshatarëve se ata mund të ishin në radhë në radhë nëse nuk largoheshin nga shtëpitë e tyre.

Disa luftëtarë sionistë ishin gjithashtu përgjegjës për përdhunimin e grave, përfshirë vajzat e mitura, gjatë luftës së vitit 1948. Incidente të tilla i detyruan më tej palestinezët të largohen nga frika se mos u kapën nga dhuna.

Në total, rreth 700,000 Palestinezë u detyruan të largohen për të mos u kthyer më. Sot, pasardhësit e tyre numërohen në miliona dhe gjithashtu janë të ndaluar nga izraelitët të mos kthehen kurrë në shtëpitë e tyre.

Nakba i përjetshëm

Palestinezët do të vuanin më tej kur Bregu Perëndimor dhe Gaza ranë në duart e Izraelitëve gjatë luftës së 1967.

Miliona palestinezë, përfshirë ata të zhvendosur me krijimin e Izraelit, tani e gjetën veten të detyruar të jetonin nën okupimin ushtarak, si dhe ekspansionizmin e mëtejshëm izraelit në tokat e tyre.

Që nga viti 2010, 42 përqind e territorit në Bregun Perëndimor ishte nën juridiksionin e vendbanimeve izraelite ose të kontrolluara drejtpërdrejt nga ushtria izraelite.

Në prill të vitit 2020, kryeministri izraelit Benjamin Netanyahu njoftoi synimin e tij për të aneksuar Bregun Perëndimor me mbështetjen e SHBA.

Për shumë palestinezë, ky është kapitulli i fundit në një proces që filloi me humbjen fillestare të tokës së tyre më 1948. /Gazeta e Re.


Vërejtje: Qëndrimet e autorëve nga kjo rubrikë, nuk domethënë që përfaqësojnë në mënyrë automatike edhe qëndrimet e redaksisë. Megjithatë, njohja e këtyre qëndrimeve është në interes të lexuesve, prandaj edhe publikimi i tyre. Për rrjedhojë autorët mbajnë përgjegjësi të plotë për sa u përket qëndrimeve rreth çështjeve të shtjelluara në fjalë.

Kategoritë
BotaLajmeOPINIONEOpinione - Ballina

Të ngjajshmet